Την …στρίπερ υποδύεται στο νέο της βίντεο κλιπ η Ke$ha, θέλοντας να κερδίσει τις εντυπώσεις και τα βλέμματα.
Η Ke$ha βρήκε τον τρόπο να προκαλέσει το ενδιαφέρον μετά την αποτυχία του τελευταίου της δίσκου.
Πρωταγωνιστεί ως στρίπερ στο βίντεο κλιπ για το αγαπημένο της, όπως δηλώνει, τραγούδι με τον καυτό τίτλο «Dirty Love» …
Η ίδια μάλιστα κάνει και το σκηνοθετικό της ντεμπούτο στο εν λόγω hot video, το οποίο ήδη έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον, ιδιαίτερα του ανδρικού πληθυσμού!
Η CIA είναι μία από τις κύριες υπηρεσίες συλλογής πληροφοριών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εργαζόμενοι αντλούν στοιχεία από τις πρεσβείες και από άλλες υπηρεσίες, σΆολόκληρο τον κόσμο.
Όπως μπορείτε να φανταστείτε, η CIA έχει αυστηρούς κανόνες, όταν πρόκειται να προσλάβει εργαζόμενο. Αν θελήσετε να κάνετε αίτηση εργασίας θα πρέπει να γνωρίζετε ότι η συγκεκριμένη υπηρεσία θα ελέγξει τα πάντα για σας και ειδικά από την στιγμή που θα ενταχθείτε σε τμήμα με εξαιρετικά σημαντικές πληροφορίες.
Οποιοδήποτε παράνομα κατέβασμα τραγουδιών, παιχνιδιών και λογισμικού μπορεί να κοστίσει μία θέση εργασίας στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, καθώς ψάχνουν το ιστορικό σας.
Βεβαιωθείτε ότι δεν έχετε διαπράξει κάποιο «έγκλημα» που μπορεί να μετανιώσετε, εάν σκέφτεστε να δουλέψετε για την CIA κάποια μέρα.
Λιθόγραφα ζωγραφιστά εξώφυλλα με έντονα βαθιά χρώματα και ένα ύφος γραφής πολύ διαφορετικό από το σημερινό είναι τα χαρακτηριστικά που όριζαν την ταυτότητα των παλαιών περιοδικών ποικίλης ύλης. Για πολλούς, θεωρούνται ξεπερασμένα. Ξεφυλλίζοντας όμως, τις σελίδες του “Ρομάντσο”, που δίνεται εδώ και κάποιες εβδομάδες, μαζί με το “Βήμα”, πολλά από τα αναγνώσματα του περιοδικού είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.
“Μπουκέτο”, “Θεατής”, “Σφαίρα”, “Εβδομάς”, “Οικογένεια”, “Φαντάζιο”, “Σαββατοκύριακο” ήταν ορισμένα από τα περιοδικά ποικίλης ύλης που φιγούραραν στα περίπτερα, από το 1920 μέχρι και τη δεκαετία του 1950. Η μορφή τους θύμιζε εφημερίδα, με ύλη που στηριζόταν περισσότερο στην εικονογράφηση και όχι τόσο στην επικαιρότητα. Το “Ρομάντσο” και ο “Θησαυρός” ήταν δύο περιοδικά, που κατάφεραν να καθιερωθούν μετά τον πόλεμο, εκπροσωπώντας από μόνα τους, σχεδόν ολόκληρη την ιστορία του ελληνικού λαϊκού περιοδικού ποικίλης ύλης. Η κυκλοφορία τους συνεχίστηκε, έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980, κλείνοντας τον κύκλο των περιοδικών του είδους στην Ελλάδα.
Το ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού σήμερα, διευρύνεται σε περιοδικά διακόσμησης, ομορφιάς, μόδας, σχέσεων αλλά και ποικίλης ύλης. Η χριστουγεννιάτικη προσφορά του “Βήματος” προκαλεί έναν αναπόφευκτο παραλληλισμό του τότε με το τώρα ως προς τη γενική ταυτότητα των περιοδικών. “Ρομάντσο” σημαίνει “μυθιστόρημα”. Τι ακριβώς όμως, ήταν; Γιατί ξεχώρισε από τα άλλα του είδους και χαρακτηρίστηκε “Φαινόμενο Τύπου”; Σύμφωνα με πολλούς, το μυστικό κρύβεται στο ότι ήταν “πολύ κοντά στην κοσμική δημοσιογραφία και πολύ μακριά από την διάχυση πικάντικων πληροφοριών”.
“Δώστε μου ένα Ρομάντσο”, ήταν μία καθιερωμένη φράση της εποχής, αντί για “Δώστε μου ένα περιοδικό”. Ξεκινώντας το 1934, ως βιβλιοπεριοδικό με αυτοτελή μυθιστορήματα, βρισκόταν πολύ κοντά στα πρότυπα των αμερικάνικων pulp. Η κυκλοφοριακή έκρηξη έγινε το 1956, όταν η τιμή του μειώθηκε. Φτάνοντας μέχρι και στα χέρια των Ελλήνων της διασποράς και ξεπερνώντας τα 300000 τεύχη την εβδομάδα, νούμερο απλησίαστο για εβδομαδιαίο ελληνικό περιοδικό, μέχρι και σήμερα, είχε ταυτιστεί με όλα εκείνα που χαρακτήριζαν την εποχή της ακμής του, τον τρόπο ζωής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς της μεσοαστικής τάξης. Όταν μετατράπηκε από λαϊκό περιοδικό σε πολυτελές lifestyle, η κυκλοφορία του έπεσε ραγδαία και οδήγησε στο κλείσιμό του.
Το πρώτο εξώφυλλο απεικόνιζε την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Δεν επρόκειτο για ένα γυναικείο περιοδικό, αλλά πιο εύκολα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως περιοδικό “ψυχαγωγίας” ή “γνώσης”. Ανοίγοντας το, ο σημερινός αναγνώστης στέκεται σίγουρα σε ποιήματα και έμμετρους στίχους και σε όλες εκείνες τις γελοιογραφίες κοινωνικής σάτιρας. Με 3.5 δραχμές μπορούσε κανείς να απολαύσει 88 σελίδες από αποσπάσματα μυθιστορημάτων, εύθυμων διηγημάτων, διδακτικών ιστοριών και ξένων δημοσιεύσεων, ενώ δεν παραλείπονταν ποτέ τα νέα από “τον κόσμο των σταρ”, οι συνταγές μαγειρικής, τα αθλητικά και οι αστρολογικές προβλέψεις, με τον “πιασάρικο” τίτλο: “Τα άστρα προλέγουν το μέλλον”.
Το πρώτο εξώφυλλο του "Ρομάντσο"
Ο “Σπαγγοραμμένος” του Σταμάτη Πολενάκη και ο “Βαρελόφρων” ήταν οι χαρακτηριστικότερες γελοιογραφίες του περιοδικού που κατάφεραν να το κατατάξουν, στην πρώτη γραμμή κυκλοφορίας. Μες στις στήλες φιλοξενούνταν θέματα γύρω από όλη την οικογένεια, θέματα επιστημονικά από τον χώρο της ιατρικής, σε συνδυασμό με πολλές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις. Ορισμένες από τις μακροβιότερες σειρές στην εκδοτική πορεία του περιοδικού ήταν τα αφηγήματα “φουστανέλας” από την περίοδο της Ληστοκρατίας στην Ελλάδα (Ιππότες των Ορέων), οι “Ιστορίες από την Ανατολή” και το “Εξωτικό διήγημα”.
Θέματα που απασχολούν και σήμερα το κοινό, αλλά προσεγγίζονται μέσα από μία εντελώς, διαφορετική οπτική πλαισίωναν τον χαρακτήρα του περιοδικού. Πολυάριθμες στήλες με καθημερινές ιστορίες χαρακτήρων πέρασαν από τις σελίδες του “Ρομάντσου”. Άλλοι αφηγούνταν τα περιστατικά τους είτε πεζά, είτε έμμετρα. Ξεφυλλίστε ένα σύγχρονο περιοδικό. Μάλλον, θα πέσετε σε περισσότερα από ένα άρθρα, με τίτλο, “Δέκα τρόποι για να …”. Οι λύσεις του τότε, πλησίαζαν τη μέθοδο της μαιευτικής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πρώτου τεύχους: “Την απόφαση θα την πάρει η ίδια. Δεν βρίσκεται σε κατάσταση ψυχικής κρίσεως για να της χρειάζεται καθοδήγηση. Απόλυτη νηφαλιότητα μαρτυρεί το γράμμα της. Ό,τι χρειάζεται για να καταλήξει αβοήθητη σε αποφάσεις”.
Απλή πένα, θέματα που απασχολούσαν την κοινωνία και μία δόση χιούμορ αξεπέραστη και δοσμένη, μέσα από γελοιογραφίες προσδίδουν έναν νοσταλγικό χαρακτήρα σήμερα, στο “Ρομάντσο”. Τα λαϊκά περιοδικά κατάφεραν να έχουν τη μεγαλύτερη κυκλοφορία και τη μεγαλύτερη ανά τεύχος, αναγνωσιμότητα. Οι πωλήσεις των σημερινών περιοδικών ενισχύονται με δώρα …Από τσάντες, καλλυντικά και αρώματα μέχρι παρεό και φορέματα. Το “Ρομάντσο” ήταν “περιοδικό αναγνωσμάτων”. Και για εκείνη την εποχή, υπήρξε ένα από τα φαινόμενα του ελληνικού Τύπου στον 20ο αιώνα”.
Το κτίριο της Αναξαγόρα 3-5 ήταν η έδρα του περιοδικού για περισσότερο από 60 χρόνια, στεγάζοντας επίσης, αρκετές δημοφιλείς λαϊκές εκδόσεις των δεκαετιών 1950 μέχρι και 1980, όπως το “Πάνθεον” και η “Βεντέτα”. Στον ίδιο χώρο σήμερα, φιλοξενείται πολιτιστικό κέντρο με εκθέσεις, συναυλίες, παραστάσεις, συλλογικές δράσεις, workshops και σεμινάρια. Μία ολόκληρη εποχή αναβιώνει μέσα από το ιστορικό κτίριο και τις κιτρινισμένες σελίδες του "Ρομάντσο". Ο κόσμος φαίνεται πως νοσταλγεί την παλιά γραφή, το -κατά πολλούς- ξεπερασμένο, συντακτικό ύφος. Και αυτό διαπιστώνεται, ρίχνοντας μία ματιά στα άδεια ράφια της κυριακάτικης εφημερίδας …
Τα πρώτα νόμιμα "coffee shop" όπου οι καταναλωτές θα μπορούν να αγοράζουν ελεύθερα μαριχουάνα είναι πλέον γεγονός στο Κολοράντο και την Ουάσινγκτον.
Πολλοί κάτοικοι του Κολοράντο έσπευσαν να γιορτάσουν την έλευση του νέου έτους σε συνδυασμό με τη νομιμοποίηση της μαριχουάνας και τα εγκαίνια του πρώτου coffee shop που θα πουλά μαριχουάνα στους άνω των 21 ετών.
Ένας νόμος που ψηφίστηκε τον Νοέμβριο επιτρέπει πλέον την ίδρυση τέτοιων "καταστημάτων" που θα πωλούν έως και 28 γραμμάρια κάνναβης στους πελάτες τους για "ψυχαγωγικούς" και ότι ιατρικούς σκοπούς.
Στο Ντένβερ, την πανεπιστημιούπολη του Μπόλντερ, το Άσπεν και άλλες πόλεις και κοινότητες που εγκρίνουν την αλλαγή της νομοθεσίας, οι υποστηρικτές του μέτρου δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους.
Δεκάδες συμμετείχαν σε ένα πάρτι στο Ντένβερ που οργανώθηκε από δύο εταιρείες οι οποίες δραστηριοποιούνται στο εμπόριο κάνναβης. Οι "εορτάζοντες" συγκεντρώθηκαν στο Casselman's Bar και κάπνισαν δημοσίως μαριχουάνα. Μολονότι ο νόμος επιτρέπει την πώληση, όχι όμως και τη δημόσια χρήση του ναρκωτικού, κανείς δεν έδειξε να ανησυχεί για μια ενδεχόμενη επιδρομή της αστυνομίας.
Πολλά από τα καταστήματα του Κολοράντο που θα διαθέτουν μαριχουάνα πωλούσαν ήδη το ναρκωτικό για ιατρικούς σκοπούς αφού η χρήση του είναι νόμιμη, εδώ και σχεδόν τρία χρόνια, αλλά μόνο με συνταγή γιατρού. Σε άλλες 20 Πολιτείες των ΗΠΑ επιτρέπεται σήμερα η πώληση κάνναβης σε ασθενείς.
Στην πολιτεία της Ουάσινγκτον οι αρχές έχουν εγκρίνει την πώληση κάνναβης για ψυχαγωγικούς σκοπούς όμως ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία χορήγησης αδειών στα "coffee shop".
Μπορεί να γεννήθηκαν με διαφορά λίγων λεπτών, όμως όχι μόνο η ημερομηνία αλλά και η χρονολογία είναι διαφορετική!
Πρόκειται για δύο αδελφάκια, τα οποία η 28χρονη μητέρα τους έφερε στο κόσμο την Πρωτοχρονιά.
Τα δίδυμα ήρθαν στη ζωή σε μαιευτήριο του Καναδά με διαφορά λίγων λεπτών. Το ένα από τα δύο κοριτσάκια γεννήθηκε 8 λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα της Τρίτης το 2013, ενώ το δεύτερο γεννήθηκε 1 λεπτό αργότερα, την Τετάρτη του 2014.
Η Γκαμπριέλα και η Σοφία, που γεννήθηκαν δύο εβδομάδες πριν από το αναμενόμενο, χαίρουν άκρας υγείας όπως και η μητέρα τους.
«Είμαι τόσο ανακουφισμένη που επιτέλους δεν έχω πια την τεράστια κοιλιά μου και ανυπομονώ να επιστρέψει το σώμα μου στην κανονική του κατάσταση», είπε η Λίντσεϊ Σαλγκέιρο στο ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο CTV. Η 28χρονη έχει ακόμα δύο γιους.
Σε κάποιους το ποδήλατο φέρνει μνήμες από την παιδική τους ηλικία. Για κάποιους άλλους είναι μία αγαπημένη συνήθεια των καλοκαιρινών διακοπών ενώ για αρκετούς αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς τους, ένα εναλλακτικό και οικολογικό μέσο μεταφοράς.Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούν στους δρόμους ολοένα και περισσότερα ποδήλατα, πραγματοποιούνται οργανωμένες ποδηλατικές δράσεις και φουντώνουν οι συζητήσεις για τη δημιουργία στην Αθήνα ποδηλατικών σταθμών δημοσίας χρήσης, όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.
Ο Seo Young Deok και ένα από τα δημιούργηματά του
Το ποδήλατο όμως, μεταξύ άλλων, έχει αποτελέσει όχημα έμπνευσης πολλών καλλιτεχνών, εικαστικών και designers οι οποίοι το ενσωματώνουν στην τέχνη τους προκειμένου να μεταφέρουν μέσω αυτής, σκέψεις, προβληματισμούς και κοινωνικά μηνύματα.
Το πιο τρανό σύγχρονο παράδειγμα είναι αναμφίβολα ο Κορεάτης καλλιτέχνης Seo Young Deok που παρουσίασε το 2011 στην Κορέα και το 2012 στην Κωνσταντινούπολη, μία έκθεση γλυπτικής υπό τον τίτλο «Dystopia». Η έκθεση περιλάμβανε ανθρώπινες φιγούρες φτιαγμένες αποκλειστικά από αλυσίδες ποδηλάτων. Χρειάστηκαν χιλιόμετρα αλυσίδων και ένας ολόκληρος χρόνος σκληρής δουλειάς, προκειμένου να δημιουργηθούν αυτά τα εντυπωσιακά αριστουργήματα.
Μέρος της έκθεσης των γλυπτών του Seo Young Deok
Πηγή έμπνευσής του, όπως ο ίδιος αναφέρει, είναι οι πολυσύχναστες αγορές, οι σταθμοί του μετρό και κάθε τι που συνθέτει το σύγχρονο βιομηχανικό περιβάλλον ενώ παραδέχεται και την ιδιαίτερη αδυναμία που τρέφει στα βουδιστικά έργα τέχνης, την οποία δεν διστάζει να μεταφέρει στο έργο του. Ο Deok χρησιμοποιεί αυτά τα φαινομενικά άχρηστα εξαρτήματα του ποδηλάτου, με διάθεση να ασκήσει κριτική στο βιομηχανοποιημένο και μηχανικό περιβάλλον της σύγχρονης εποχής ενώ οι μορφές του άλλοτε ολόκληρες, άλλοτε κατακερματισμένες και άλλοτε γιγαντιαίες αποτυπώνουν το καθημερινό άγχος και στρες που προκαλείται στο σύγχρονο άνθρωπο μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον δράσης.
Seo Young Deok - Φιγούρα από αλυσίδες
Ο Αι Βει Βει είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο συζητημένα πρόσωπα της Κίνας. Πολύπλευρος και πολυτάλαντος, ασχολείται με τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική με την ίδια επιτυχία που φωτογραφίζει και σκηνοθετεί ότι του αποσπά την προσοχή. Καλλιτέχνης αλλά πάνω από όλα πολιτικός ακτιβιστής επιχειρεί μέσα από την δουλειά του να ασκήσει κριτική στο πολιτικό σύστημα και να προβληματίσει σε θέματα που αφορούν την κοινωνία στο σύνολό της. Ο καλλιτέχνης και ακτιβιστής Ai WeiWei
Έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ο Andy Warhol της Ασίας ενώ δεν είναι λίγοι όσοι ισχυρίζονται ότι έχει τη δύναμη να αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Ασυμβίβαστος και πιστός στις πεποιθήσεις του, δεν διστάζει την ίδια στιγμή που λειτουργεί ως καλλιτεχνικός επιμελητής στο Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, να τα βάλει με το πολιτικό σύστημα χαρακτηρίζοντας το Πεκίνο ως ένα διαρκή εφιάλτη.
Forever Bicycles - Ai WeiWei
Πρόσφατα παρουσίασε στην πλατεία Νάθαν Φίλιπ στο Τορόντο, την εξέλιξη μίας εγκατάστασης με ποδήλατα που είχε ξεκινήσει στο παρελθόν, εντυπωσιάζοντας το κοινό. Αντλεί την ιδέα του από το ποδήλατο, το πιο συχνό μέσο μετακίνησης στην Κίνα, χρησιμοποιεί ως τίτλο τη πιο γνωστή μάρκα ποδηλάτων της χώρας του (Forever) και συνθέτει μία λαβυρινθώδη εγκατάσταση με 3.144 ποδήλατα που στοιβάζονται, στατικά και ακίνητα, σε ύψος 30 μέτρων και μήκος 100 μέτρων. Στόχος του μέσα από την εγκατάσταση είναι να προβληματίσει για τις χαοτικές κοινωνικές αλλαγές τόσο στην Κίνα όσο και σε ολόκληρο τον πλανήτη και να υπογραμμίσει τη χαμένη ελευθερία του μέσου ως αποτέλεσμα των αλλαγών του αστικού τοπίου.
Forever Bicycles - Ai WeiWei
Η εγκατάσταση ολοκληρώνεται με τη χρήση πολύχρωμων φωτισμών, οι οποίοι λειτουργούν ως έμμεσος υπαινιγμός για την αναγκαιότητα της αποκάλυψης της αλήθειας η οποία, αναφέρει ο ίδιος ο καλλιτέχνης, πρέπει να έρθει στο φως με κάθε δυνατό τρόπο.
Δύο ακόμη καλλιτέχνες από την Αριζόνα, ο Joe O’ Connell και ο Blessing Hancock, είναι οι εμπνευστές της εγκατάστασης «Ballroom Luminoso» στην περιοχή Σαν Αντόνιο του Τέξας.
Ballroom Luminoso - Joe O’ Connell και Blessing Hancock
Ο Joe και ο Blessing συγκέντρωσαν ανταλλακτικά από παλιά ποδήλατα και με τη βοήθεια του χάλυβα, που είναι ένα από τα λίγα 100% οικολογικά υλικά, κατασκεύασαν έξι πρωτότυπους πολυελαίους τους οποίους ενίσχυσαν με led φωτισμούς και τους κρέμασαν σε μία υπόγεια διάβαση της περιοχής, μετατρέποντάς την σε μία φωτεινή αίθουσα χορού (Ballroom).
Ένας από τους έξι πολυελαίους φτιαγμένος με ανταλλακτικά ποδηλάτων
Αντλώντας από την εγκαταλελειμμένη κομψότητα του χώρου και το πολιτισμικό περιβάλλον της περιοχής, αυτή η αισθητική παρέμβαση έχει ως στόχο την αναγέννηση της περιοχής αλλά και τη δημιουργία συνδέσμου μεταξύ των κατοίκων υπό την ομπρέλα της τέχνης. Τα προσεκτικά επιλεγμένα υλικά παίρνουν συμβολικές διαστάσεις σε μία προσπάθεια ανάπτυξης της ποδηλατικής κουλτούρας και καλλιέργειας της οικολογικής συνείδησης.
Ballroom Luminoso - Joe O’ Connell και Blessing Hancock
Μέσα από την τέχνη σε δημόσιους χώρους, οι δύο καλλιτέχνες προσπαθούν να αποδείξουν ότι η τέχνη μπορεί να λύσει βασικά προβλήματα και να εμφυσήσει στους ανθρώπους το αίσθημα της αναζήτησης και τη σημαντικότητα της συμμετοχής. Ευελπιστούν, κάνοντας την αρχή να προσελκύσουν χορηγίες για την ευρύτερη ανάπτυξη της περιοχής με τη δημιουργία δρόμων, γεφυρών, πάρκων και ελεύθερων χώρων δημιουργίας. Οι κάτοικοι έχουν υποδεχτεί με ιδιαίτερη χαρά το έργο παραδεχόμενοι ότι ήταν επιτέλους ώρα να παρθεί μία σημαντική πρωτοβουλία για την ανάπτυξη της γειτονιάς τους. Φωτογραφία από την έκθεση Scatto της ομάδας First Floor Under
Πίσω στην Ευρώπη τώρα και συγκεκριμένα στο γειτονικό μας Μιλάνο, η δημιουργική ομάδα First Floor Under εγκαινίασε μία φωτογραφική έκθεση υπό τον τίτλο “Scatto” (=Κλικ) με σημείο αναφοράς το ποδήλατο. Η ομάδα εμπνεύστηκε από αυτό το δίτροχο μέσο που οι Μιλανέζοι χρησιμοποιούν συχνά για τις μετακινήσεις τους και επιχείρησε μέσα από ένα κολλάζ εντυπωσιακών πραγματικά φωτογραφιών να σκιαγραφήσει τη σχέση των ανθρώπων με αυτό. Μία σχέση που δεν εξαντλείται στην απογευματινή βόλτα του Σαββάτου αλλά εξελίσσεται καθημερινά με τους περισσότερους να το επιλέγουν ως βασικό μέσο μετακίνησης. Φωτογραφία από την έκθεση Scatto της ομάδας First Floor
Μέσα από αυτήν την προσπάθεια, η ομάδα έχει ως στόχο την ευαισθητοποίηση των κατοίκων του Μιλάνο, την τόνωση της ποδηλατικής νοοτροπίας και την καλλιέργεια της οικολογικής συνείδησης όπως προκύπτει από τη χρήση του μέσου. Η έκθεση έτυχε ιδιαίτερης αποδοχής από τους θεατές που την επισκέφτηκαν … παρέα με τα ποδήλατά τους.
Πρόκειται για ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες με γνώμονα το κοινό καλό, που δυστυχώς απουσιάζουν από την ελληνική πραγματικότητα. Όπως ακριβώς απουσιάζει από το σύνολο των Ελλήνων και η γενικότερη ποδηλατική κουλτούρα. Μήπως όμως θα βοηθούσε αν σας θυμίζαμε ότι ο Αϊνστάιν εμπνεύστηκε τη θεωρία της σχετικότητας ενώ οδηγούσε το ποδήλατό του;
