To tattoo, ή επί το ελληνικότερον, η δερματοστιξία είναι μια πανάρχαιη τέχνη που χρησιμοποιήθηκε από πολλούς λαούς και για διαφορετικούς λόγους. Στην αρχαία Αίγυπτο εικάζεται πως χρησιμοποιήθηκε για θρησκευτικούς και καλλωπιστικούς λόγους. Στην αρχαία Ελλάδα “μάρκαραν” τους προδότες ενώ κάποιοι μετάφεραν κρυφά μηνύματα από τόπο σε τόπο.
Όλα ξεκίνησαν από την μακρινή Ταϊτή και την Πολυνησία, ενώ οι Εγγλέζοι ήταν αυτοί που έφεραν την τέχνη του tattoo στην Ευρώπη από τις αποικίες. Στην αρχή ήταν οι πλούσιοι και οι ευγενείς, μετά οι φυλακισμένοι και σήμερα όλοι …
Τι είναι αυτό λοιπόν που μας ελκύει στο τατουάζ, τι θέλουμε να δηλώσουμε ζωγραφίζοντας το σώμα μας, πόσο δύσκολο είναι να κάνει κάποιος tattoo;
Επισκεφθήκαμε λοιπόν το Engraved Circus Tattoo Parlor για να μάθουμε περισσότερες λεπτομέρειες με τη μόδα των ημερών αν και πιστεύουμε πως πάντα θα είναι μια βαθιά προσωπική υπόθεση.
Προφανώς πολλές φορές έχετε πει τη φράση, χωρίς να ξέρετε το νόημα πίσω από αυτή. Γιατί χτυπάμε ξύλο σαν “ασφάλεια” για την κακή τύχη; Από που προήλθε;
Δυστυχώς, κανείς δεν γνωρίζει με απόλυτη σιγουριά από που προήλθε και πόσα χρόνια μετράει η φράση “Χτύπα ξύλο”. Αν και πολλοί θεωρούν ότι προέρχεται από πολύ παλιούς λαούς, φαίνεται ότι μάλλον δεν είναι τόσο παλιό όσο νομίζουμε.
Πρώτη φορά το συναντάμε σε γραπτό λόγο το 1905 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πράγμα που σημαίνει ότι, ίσως, υπάρχει, με την έννοια που το χρησιμοποιούμε και εμείς, μόλις εκατό χρόνια.
Δεν λείπουν, βέβαια, οι διάφορες θεωρίες. Η πρώτη από αυτές αφορά τις περισσότερες παγανιστικές κουλτούρες του αρχαίου κόσμου, από την Ιρλανδία μέχρι την Ινδία, που θεωρούσαν ότι τα δένδρα κατοικούνταν από τα πνεύματα της φύσης και συχνά τα ενσωμάτωναν στις τελετές και τις λατρείες τους.
Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, κάποιος χτυπούσε τον φλοιό ενός δένδρου με στόχο να επικαλεστεί τη βοήθεια του καλοπροαίρετου πνεύματος που ζει μέσα σε αυτό. Ακόμα και οι Ιρλανδοί πίστευαν πως αυτός ήταν ο τρόπος για να ευχαριστήσουν τα μικρά πλάσματα ή ξωτικά, για όλη την καλή τύχη που τους χάριζαν.
Έτσι, με το πέρασμα του χρόνου, με το να χτυπήσει κανείς ένα δένδρο έδειχνε την ευγνωμοσύνη του για όλη τη καλή τύχη που είχε και αναγνώριζε το γεγονός ότι τα πνεύματα του δάσους αξίζουν τις ευχαριστίες του για τις ευλογίες που δίνουν, σε περίπτωση ειδικά που όταν θυμώσουν μπορούν να αλλάξουν τη τύχη κάποιου από καλή σε κακή.
Όπως ποτέ δεν ήταν καλή ιδέα να προκαλεί κάποιος την οργή των θεών, έτσι ο σεβασμός στα πνεύματα θεωρείτο ζωτικής σημασίας, για την αποφυγή σοβαρών αντιδράσεων εκ μέρους τους και κατά συνέπεια κακή τύχη.
Μία δεύτερη θεωρία δίνει τα εύσημα στους Χριστιανούς, που μετέτρεψαν τις παγανιστικές παραδόσεις σε δικές τους. Κατ' αυτούς, το ξύλο συμβόλιζε τον Σταυρό, πάνω στον οποίο θυσιάστηκε ο Χριστός. Έτσι, το να χτυπά κανείς ξύλο σημαίνει περισσότερο ή λιγότερο ότι επικαλείται την προστασία του Χριστού.
Υπάρχει, βέβαια, και η θεωρία των Εβραίων, σύμφωνα με την οποία η φράση προέρχεται από μια πρακτική που χρησιμοποιούνταν το 1490. Εκείνη την εποχή, οι Εβραίοι μάχονταν για την ζωή τους και επειδή οι συναγωγές τους και οι ναοί τους χτίζονταν από ξύλο, υπήρχαν συνθηματικά χτυπήματα για να μπορούν να μπουν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σωθούν πολλές ζωές. Έτσι, το να χτυπά κανείς ξύλο έγινε συνώνυμο με την καλή τύχη, εφόσον σώζονταν άνθρωποι.
Παρά τις παραπάνω θεωρίες, όμως, για την δήθεν αρχαία καταγωγή της φράσης, η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά χρονολογείται μόλις έναν αιώνα πριν.
Αν πάμε λίγο πιο πίσω, στις αρχές του 1800, θα συναντήσουμε ένα παιδικό παιχνίδι, κάτι σαν κυνηγητό, που λεγόταν “Tiggy-touch-wood,” σύμφωνα με το οποίο ήταν “ασφαλής” όποιος ακουμπούσε ξύλο και δεν μπορούσε κανείς να τον πιάσει.
Ήταν ένα πολύ δημοφιλές παιχνίδι εκείνη την εποχή και βασικά ευθύνεται για το πως οι Βρετανοί δημιούργησαν την φράση “Χτύπα ξύλο”. Ή μπορεί και όχι …Αλλά τουλάχιστον αυτή η θεωρία φαίνεται αρκετά εύλογη και είναι πιο πιθανή από όποια άλλη θεωρία αρχαίας προέλευσης.
Βέβαια, για τίποτα από τα παραπάνω δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα σίγουροι, αφού τέτοιες εκφράσεις έχουν διατηρηθεί στον χρόνο όπως είναι, χωρίς στην πραγματικότητα να ξέρει κανείς από που αυτές αρχικά προήλθαν.
Ο Πινόκιο είναι ήδη μία όχι αρκετά χαρούμενη ιστορία για τα παιδιά. Μικρά αγοράκια μετατρέπονται σε γαϊδουράκια και σχεδόν πνίγονται. Είναι λίγο ανατριχιαστικό. Όμως, γίνεται και περισσότερο.
Προφανώς, ο συγγραφέας του βιβλίου, Carlo Collodi, δεν είχε ή δεν του άρεσαν τα παιδιά. Γι' αυτό μάλλον όλοι οι χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει φαίνεται να είναι ανυπάκουοι και σκληροί.
Στην πραγματική εκδοχή του παραμυθιού, η ιστορία τελειώνει με τον Πινόκιο να σκοτώνεται από τους εχθρούς του, την αλεπού και την γάτα. Και αυτό όμως δεν γίνεται με όμορφο, τουλάχιστον, τρόπο, αφού τον κρεμάνε από ένα δένδρο.
Μία πραγματική λευκή φάλαινα κατέστρεψε περισσότερα από 20 πλοία φαλαινοθηρίας, ενώ αναφορές λένε ότι τα έβαλε με ακόμα 80, που κατάφεραν να σωθούν. Αυτό το τεράστιο ζώο μήκους 21 μέτρων ονομαζόταν Mocha Dick και ήταν μία από τις δύο φάλαινες που ενέπνευσαν το μυθιστόρημα του Moby Dick.
Στην αλμπίνο αυτή φάλαινα δόθηκε αυτό το όνομα γιατί πρώτο-εντοπίστηκε στα ανοικτά της Χιλής, κοντά στο νησί Mocha. Το δεύτερο μισό του ονόματος πιστεύεται ότι δόθηκε, επειδή όλες τις θανατηφόρες φάλαινες τις αποκαλούσαν είτε “Dick”είτε “Tom”.
Οι πρώτοι φαλαινοθήρες που τον είδαν, προσπάθησαν να τον σκοτώσουν, όμως κατάφερε να σωθεί και να επιβιώσει.
Ο Πύργος του Άιφελ, το Μουλέν Ρούζ, η λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων. Εικόνες από το Παρίσι, μιας άλλης εποχής. Εικόνες έγχρωμες από την Πόλη του Φωτός όπως ήταν τα πρώτα χρόνια του 1900.
Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν κάποια στιγμή ανάμεσα στο 1907 και το 1930 με τη διαδικασία Autochrome που επινόησαν οι αδελφοί Lumiere.
Ο εξοστρακισμός ήταν μία διαδικασία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, κατά την οποία ένας πολίτης μπορούσε να εκδιωχθεί από την πόλη της Αθήνας για 10 χρόνια.
Ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις εκφραζόταν σαφώς η λαϊκή οργή στους πολίτες, σε άλλες ο εξοστρακισμός χρησιμοποιούνταν για προληπτικούς λόγους. Αποτελούσε τρόπο εξουδετέρωσης όσων θεωρούνταν απειλή για το κράτος ή δυνητικοί τύραννοι.
Ο εξοστρακισμός δεν είχε καμία σχέση με τις διαδικασίες της δικαιοσύνης. Ήταν απλά μία εντολή από τους Αθηναίους σε κάποιους πολίτες.
Ο σύγχρονος όρος που αναπτύχθηκε αφορά “τον αποκλεισμό ενός ατόμου από μία ομάδα μέσα από την κοινωνική απόρριψη”.
Πολλές φόρες μάλιστα τον εξοστρακισμό βίωσαν και πολιτικοί της εποχής, όταν ο λαός θεωρούσε ότι δεν έπρατταν όπως άρμοζε.
Το 1926, πέντε χρόνια μετά την κατάκτηση του βραβείου Νόμπελ Φυσικής, ο Αlbert Einstein διάβασε για τον θάνατο μίας οικογένειας στο Βερολίνο από τοξικές αναθυμιάσεις που προήλθαν από το ψυγείο τους.
Την εποχή εκείνη τα κουτιά πάγου θεωρούνταν demonde και είχαν αντικατασταθεί από σύγχρονα ψυγεία, που περιείχαν όμως δηλητηριώδη ψυκτικά υγρά. Έτσι, οι επικίνδυνες διαρροές δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο.
Ο Einstein επηρεασμένος από αυτό το δυστύχημα, επέμενε στην καλύτερη σχεδίαση ενός ψυγείου. Με την βοήθεια του πρώην μαθητή του, Leo Szilard, και χρησιμοποιώντας τις γνώσεις της θερμοδυναμικής, προσπάθησαν να κατασκευάσουν ένα απορροφητικό ψυγείο. Μία συσκευή που θα εξασφάλιζε έναν συνδυασμό με ασφαλέστερων αερίων και υγρών, μέσα από τρία αλληλένδετα κυκλώματα.
Η συγκεκριμένη συσκευή, απαιτούσε μόνο ένα πιλοτικό φως που θα χρησίμευε ως πηγή θερμότητας. Φυσικά απαραίτητο ήταν και ένα περίβλημα ασφαλές και ικανό να μην δημιουργεί ρωγμές, ώστε να μην υπάρχουν διαρροές. Η κατασκευή ήταν τόσο ασφαλής, που οι ειδικοί εκτιμούν ότι θα μπορούσε να αντέξει έως και 100 χρόνια.
Το 1561 στον ουρανό της Νυρεμβέργης παρατηρήθηκαν σπάνια ουράνια φαινόμενα ή καλύτερα αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα (UFO).
Το φαινόμενο αυτό έχει ερευνηθεί από κάποιους σύγχρονους οπαδούς των UFO ως μία εναέρια μάχη, ενδεχομένως εξωγήινης προέλευσης.
Το πρωί της 4ης Απριλίου του 1561, οι κάτοικοι της Νυρεμβέργης, περιγράφουν μία εναέρια μάχη που συνοδευόταν από την εμφάνιση ενός μεγάλου μαύρου τριγωνικού αντικειμένου. Στη συνέχεια έλαβε χώρα ένα μεγάλο δυστύχημα έξω από την πόλη. Σύμφωνα με μάρτυρες, υπήρχαν εκατοντάδες σφαίρες, κύλινδροι και άλλα περίεργα σε σχήμα αντικείμενα που κινούνταν ακαθόριστα.
Αντικείμενα διαφόρων σχημάτων, όπως σταυροί, ακόντια, δίσκοι, μία ημισέληνος και ένα σωληνοειδές αντικείμενο, από τα οποία προέκυπταν πολλά μικρότερα καταγράφηκαν στον ουρανό τα ξημερώματα.
Ο Masabumi Hosono, ήταν ο μοναδικός Ιάπωνας που επιβιβάστηκε στον Τιτανικό και ήταν δημόσιος υπάλληλος του Ιαπωνικού Υπουργείο Μεταφορών.
Βρισκόταν σε μία αποστολή στη Ρωσία και το Λονδίνο, όπου επιβιβάστηκε στο Τιτανικό ως επιβάτης δεύτερης κατηγορίας.
Ένας καμαρότος τον ξύπνησε αφότου ο Τιτανικός είχε χτυπήσει στο παγόβουνο. Έντρομος, ανέβηκε στο κατάστρωμα και διαπίστωσε ότι οι σωστικές λέμβοι τελείωναν. Μία από τις τελευταίες λέμβους είχε χώρο για δύο ακόμα άτομα. Κατάφερε να φτάσει στο Σαν Φρανσίσκο, όπου τον χαρακτήρισαν ως το “τυχερό ιαπωνέζικο αγόρι”.
Επιστρέφοντας στην Ιαπωνία κατηγορήθηκε από τον Τύπο για δειλία και έχασε προσωρινά την δουλειά του. Τα σχολικά βιβλία τον χαρακτήριζαν ανήθικο και άτιμο. Και αυτό γιατί οι Ιάπωνες θεώρησαν ότι πρόδωσε το πνεύμα της αυτοθυσίας των Σαμουράι.
Οι Ιάπωνες πίστευαν ότι θα έπρεπε να είχε πνιγεί. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του, ντροπιασμένος και απομακρυσμένος από την οικογένειά του.
Ιάπωνες αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τον τάφο του …ζυθοποιού των Φαραώ στη νεκρόπολη των Θηβών, στο Λούξορ, όπως ανακοίνωσε σήμερα το υπουργείο Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου.
Η ανακάλυψη του τάφου του Χόνσο Εμ Χεμπ "είναι μια από τις σημαντικότερες" που έχουν γίνει μέχρι σήμερα στο Λούξορ, μια πόλη στα νότια της χώρας, διάσημης για τους φαραωνικούς ναούς της στις όχθες του ποταμού Νείλου, ανέφερε ο υπουργός Μοχάμεντ Ιμπραχίμ.
Εκτιμάται ότι ο ζυθοποιός έζησε πριν από περίπου 3.200 χρόνια, την εποχή που στην αρχαία Αίγυπτο βασίλευε η 19η δυναστεία.
Ο Τζίρο Κόντο, ο επικεφαλής της αποστολής του ιαπωνικού πανεπιστημίου Βασέντα, εξήγησε ότι οι αρχαιολόγοι εντόπισαν τον τάφο ενώ καθάριζαν τον πρόναο ενός άλλου ταφικού κτίσματος που ανήκε σε έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο της εποχής του Φαραώ Αμένωφις Γ΄.
Ο υπουργός από την πλευρά του ανέφερε ότι βρέθηκαν "σχέδια τοπίων και διάφορες επιγραφές στους τοίχους και στο ταβάνι (. . .) που αποκαλύπτουν πολλές λεπτομέρειες από την καθημερινή ζωή στην αρχαία Αίγυπτο, κυρίως τις σχέσεις μεταξύ των συζύγων και των παιδιών τους αλλά και διάφορα θρησκευτικά τελετουργικά".
Ένας από τους τοίχους εικονίζει τον επικεφαλής των ζυθοποιών, τον άνθρωπο που έφτιαχνε την μπίρα των φαραώ, να προσφέρει θυσία στους θεούς περιστοιχισμένος από τη σύζυγο και την κόρη του.
Θεοφάνεια, Φώτα, Επιφάνεια, είναι οι διαφορετικές επίσημες ονομασίες για μία από τις μεγαλύτερες γιορτές του Χριστιανισμού που γιορτάζεται στις 6 του Γενάρη και συμπληρώνει τον εορταστικό κύκλο του δωδεκαημέρου που ξεκίνησε τα Χριστούγεννα.
Είναι αφιερωμένη στη βάπτιση του Ιησού Χρηστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή και ως εκ τούτου το νερό έχει την τιμητική του αποκτώντας συμβολικές/μεταφυσικές διαστάσεις. Θεωρείται η ημέρα της κάθαρσης καθώς το αγιασμένο νερό μπορεί να ξορκίσει το κακό και να στείλει τους καλικάντζαρους πίσω στη γη και το έργο τους, που δεν είναι άλλο από το να κόβουν το δέντρο που κρατάει τον κόσμο.
Σε όλη την Ελλάδα, από τη Μακεδονία ως την Κρήτη και την Πελοπόννησο, η ημέρα των Φώτων είναι αφορμή για αναβίωση διαφορετικών εθίμων γεμάτων με χριστιανικά αλλά και ειδωλολατρικά στοιχεία.
Η κατάδυση του Τιμίου Σταυρού
Το πρωί των Φώτων, πραγματοποιείται ο καθιερωμένος αγιασμός των υδάτων με την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού είτε στη θάλασσα είτε σε κολυμπήθρα (για τις μη παραθαλάσσιες περιοχές).Τολμηροί κολυμβητές αψηφούν τις υψηλές θερμοκρασίες και τα παγωμένα νερά και βουτούν στην προσπάθειά τους να πιάσουν πρώτοι το Σταυρό και να δεχτούν την «ευλογία» του.
Με το αγιασμένο νερό οι άνθρωποι «ραντίζουν» τα σπίτια τους, τα κτήματα τους και γενικότερα την ακίνητη περιουσία τους ενώ ακόμα και σε ελληνικές παροικίες του εξωτερικού η κατάδυση του Τιμίου Σταυρού τυγχάνει της ίδιας θρησκευτικής ευλάβειας.
Σε κάποια από τα Δωδεκάνησα οι νέοι που βουτούν στη θάλασσα κρατούν την αναπνοή τους και μένουν όσο το δυνατόν περισσότερη ώρα κάτω από το παγωμένο νερό. Το θέαμα είναι εντυπωσιακό γιατί οι ψαράδες της περιοχής με τις βάρκες τους σχηματίζουν έναν προστατευτικό φλοιό γύρω από τους «βουτηχτάδες» οι οποίοι θεωρούνται και οι τυχεροί της χρονιάς. Και τα έθιμα συνεχίζονται: Το έθιμο των «Αραπάδων» στη Δράμα
Με διαφορετικές παραλλαγές πραγματοποιείται σε διάφορα χωριά της Δράμας το έθιμο των «Αραπάδων» το οποίο έχει δανειστεί το όνομά του από τις μαύρες φορεσιές των ανθρώπων που συμμετέχουν σε αυτό. Οι κάτοικοι και κυρίως οι νέοι των χωριών φορούν προβιές και μουτσούνες ζώων παίρνοντας τραγόμορφη όψη που παραπέμπει στις Διονυσιακές Τελετές και γυρνούν στο χωριό κουνώντας επιδεικτικά τις κουδούνες που έχουν στις στολές τους για να ξορκίσουν το κακό και να εξασφαλίσουν την καλή υγεία και την καρποφορία.
Γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι για να μεταφέρουν την «καλή τύχη» και δέχονται ως αντάλλαγμα γλυκά κεράσματα. Οι πανηγυρικές εκδηλώσεις διαρκούν για τρείς ημέρες από τις 5 έως τις 7 του Γενάρη.
«Φωταράδες» στο Παλαιόκαστρο
Οι «Φωταράδες», στο Παλαιόκαστρο, είναι μία ομάδα καλαντιστών οι οποίοι αφού εκλέξουν ένα «βασιλιά» πηγαίνουν στην εκκλησία του χωριού ώστε ο «βασιλιάς» να κάνει τρείς μετάνοιες μπροστά στην εικόνα του Αγίου Αθανασίου. Στη συνέχεια, συγκεντρώνονται στην πλατεία του χωριού, στήνουν στο κέντρο έναν πάσσαλο με λουκάνικο και χορεύουν γύρω γύρω από αυτό φορώντας τοπική ενδυμασία και κρατώντας μεγάλα ξύλινα σπαθιά.
Το έθιμο της «Καμήλας» στη Χαλκιδική
Έχει τις ρίζες του σε ένα πραγματικό γεγονός, σε μία συγκινητική ιστορία αγάπης. Η ομορφιά της νεαρής Μανιώς δεν αφήνει ασυγκίνητο έναν Τούρκο επίτροπο ο οποίος αποφασίζει να την κλέψει. Ο αγαπητικός όμως της Μανιώς δεν εγκαταλείπει και αποφασίζει να την πάρει πάλι πίσω. Φτιάχνει ένα ομοίωμα καμήλας σε τέτοιο μέγεθος που να μπορεί να κρύψει μέσα του τον ίδιο και τους φίλους του και κατευθύνεται προς τον τούρκικο μαχαλά.
Εκεί με σκοπό να μεθύσουν τους φρουρούς τους κερνούν κρασί και ρακί, το σπίτι παραμένει αφύλακτο και οι νέοι με αρχηγό τον ερωτευμένο νέο εισχωρούν και φυγαδεύουν τη Μανιώ κρύβοντάς την κάτω από την καμήλα. Το ζευγάρι ανήμερα του Αγίου Ιωάννη παντρεύεται με τη συνοδεία από νταούλια και χορό.
Έτσι λοιπόν ανήμερα των Φώτων, στην περιοχή γίνεται η αναπαράσταση με την καμήλα και το στολισμό της ενώ την επόμενη ημέρα στην πλατεία του χωριού αναβιώνει το έθιμο του γάμου της Μανιώς.
Οι Φουταροί του Αγίου Προδρόμου
Την παραμονή των Φώτων νεαροί άνδρες γυρνούν από πόρτα σε πόρτα τραγουδώντας τα κάλαντα της ημέρας και ζητώντας ως αντάλλαγμα εκτός από χρήματα, κρέας και λουκάνικα. Ανήμερα του Αγίου Ιωάννη συγκεντρώνονται στην πλατεία του χωριού και ξεκινούν το χορό. Στα διαλλείματα από το χορό, αρπάζουν από ένα ρόπαλο και μπαίνουν ξανά στον κύκλο συνεχίζοντας να χορεύουν. Ο ρυθμός της μουσικής σταδιακά αυξάνει και όταν πια γίνει εξαντλητικά γρήγορος , πετούν τα ρόπαλα ψηλά και θα σφυρίξουν με όλη τους τη δύναμη σηματοδοτώντας και τη λήξη της εορταστικής περιόδου.
Ασκητές Ροδόπης και το έθιμο της «Σαγιάς»
Προχριστιανικό έθιμο που υιοθετήθηκε από τους ορθόδοξους πληθυσμούς της Καππαδοκίας οι οποίοι το έφεραν μαζί τους φεύγοντας από εκεί. Από νωρίς το μεσημέρι οι κάτοικοι του χωριού Ασκητές συγκεντρώνουν ξύλα στο προαύλιο χώρο της εκκλησίας προκειμένου να σχηματίσουμε μία πολύ ψηλή φωτιά. Μετά από διαγωνισμό, όποιος δώσει τα περισσότερα θα είναι και αυτός που θα έχει την τιμή να ανάψει τη φωτιά και συγχρόνως «στέφεται» και ως ο τυχερός για τη χρονιά. Τα χρήματα προσφέρονται για τις λειτουργικές ανάγκες του ναού.
Γύρω από τη δυνατή φωτιά που ρίχνει το φως της σε όλο το χωριό, οι κάτοικοι χορεύουν παραδοσιακούς, τελετουργικούς χορούς από την Καππαδοκία. Όταν καταλαγιάσει, οι κάτοικοι παίρνουν από ένα κλαδί για να ανάψουν το καντήλι ενώ με το κάρβουνο χαράσσουν το σταυρό στο σπίτι και το στάβλο.
«Γιάλα – Γιάλα» στην Ερμιόνη
Πενήντα χρόνια πριν ξεκίνησε αυτό το έθιμο στην Ερμιόνη πρωταγωνιστές του οποίου είναι νεαρά αγόρια και κυρίως αυτά θα καταταγούν στο στρατό. Το βράδυ της παραμονής φορώντας τις παραδοσιακές στολές, γυρνούν από σπίτι σε σπίτι, τραγουδούν το «Γιάλα-Γιάλα» και δέχονται το κέρασμα των σπιτονοικύριδων. Νωρίς το πρωί κατηφορίζουν στο λιμάνι, ανεβαίνουν στις στολισμένες αποβραδίς βάρκες και τις κουνούν δυνατά συνεχίζοντας πάντα να τραγουδάνε.
Η όλη διαδικασία ολοκληρώνεται με την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στη θάλασσα οπότε και θα βουτήξουν για να τον πιάσουν. «Η ημέρα της Γυναικοκρατίας» στις Σέρρες ή αλλιώς «Μπάμπω» ή «Βρεξούδια»
Για το τέλος κρατήσαμε το καλύτερο. Το έθιμο «Μπάμπω» που γίνεται στα χωριά των Σερρών έχει ρίζες αρχαιοελληνικές και έχει ενδιαφέρον γιατί οι ρόλοι ανδρών και γυναικών αλλάζουν. Οι γυναίκες παίρνουν το πάνω χέρι και οι άνδρες μένουν σπίτι κάνοντας δουλειές. Η συγκεκριμένη ημέρα είναι αφιερωμένη στις γυναίκες και μάλιστα στη γηραιότερη γυναίκα του χωριού (μπαμπώ) που εκτελούσε κατά το παρελθόν χρέη μαμής.
Όλες οι παντρεμένες γυναίκες του χωριού κάτω από τους ήχους μουσικών οργάνων, συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία και από εκεί πορεύονται προς το σπίτι της μπάμπως για να της προσφέρουν δώρα. Στη συνέχεια, σχηματίζοντας πομπή, με σκωπτικά τραγούδια χορό και κρασί, την περιφέρουν στην πλατεία.
Κατά τη διάρκεια όλων των παραπάνω δεν επιτρέπεται να πλησιάσει κανείς άντρας, διότι τα δρώμενα είναι ακατάλληλα για αντρικά αυτιά. Αν παρ’ όλα αυτά τολμήσει κάποιος να πλησιάσει, τότε οι γυναίκες τον κυνηγούν, τον καταβρέχουν και προσπαθούν να του βγάλουν ένα ρούχο, το οποίο στην συνέχεια θα δημοπρατήσουν.
Μετά το πέρας της πομπής ακολουθεί γλέντι “κεκλεισμένων των θυρών”, με σκωπτικά τραγούδια, παραδοσιακά εδέσματα και κρασί.
Ο Neil Armstrong ήταν ένας Αμερικανός αστροναύτης και ο πρώτος άνθρωπος που περπάτησε στο φεγγάρι. Επίσης, ήταν μηχανικός αεροδιαστημικής, πιλότος του ναυτικού, πιλότος δοκιμών και καθηγητής Πανεπιστημίου.
Πριν γίνει αστροναύτης ήταν αξιωματικός του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού και υπηρέτησε στον πόλεμο της Κορέας.
Παρά το γεγονός, ότι ήταν ένας πολύ γενναίος άνθρωπος, ήξερε ότι οτιδήποτε μπορεί να συμβεί στο πρώτο ταξίδι στο φεγγάρι. Πίστευε ότι οι πιθανότητές του να επιστρέψει στη Γη ήταν μόνο 50%.
Το ίδιο ίσχυε και για τον Collins, ο οποίος ήταν ο πιλότος του Κολούμπια και ένας από τους πιο έμπειρους του κόσμου.
Παραβλέποντας τη πρόβλεψή του, κατάφερε να επιστρέψει ζωντανός και έζησε μία χαρούμενη και συνηθισμένη ζωή.
Λιθόγραφα ζωγραφιστά εξώφυλλα με έντονα βαθιά χρώματα και ένα ύφος γραφής πολύ διαφορετικό από το σημερινό είναι τα χαρακτηριστικά που όριζαν την ταυτότητα των παλαιών περιοδικών ποικίλης ύλης. Για πολλούς, θεωρούνται ξεπερασμένα. Ξεφυλλίζοντας όμως, τις σελίδες του “Ρομάντσο”, που δίνεται εδώ και κάποιες εβδομάδες, μαζί με το “Βήμα”, πολλά από τα αναγνώσματα του περιοδικού είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.
“Μπουκέτο”, “Θεατής”, “Σφαίρα”, “Εβδομάς”, “Οικογένεια”, “Φαντάζιο”, “Σαββατοκύριακο” ήταν ορισμένα από τα περιοδικά ποικίλης ύλης που φιγούραραν στα περίπτερα, από το 1920 μέχρι και τη δεκαετία του 1950. Η μορφή τους θύμιζε εφημερίδα, με ύλη που στηριζόταν περισσότερο στην εικονογράφηση και όχι τόσο στην επικαιρότητα. Το “Ρομάντσο” και ο “Θησαυρός” ήταν δύο περιοδικά, που κατάφεραν να καθιερωθούν μετά τον πόλεμο, εκπροσωπώντας από μόνα τους, σχεδόν ολόκληρη την ιστορία του ελληνικού λαϊκού περιοδικού ποικίλης ύλης. Η κυκλοφορία τους συνεχίστηκε, έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980, κλείνοντας τον κύκλο των περιοδικών του είδους στην Ελλάδα.
Το ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού σήμερα, διευρύνεται σε περιοδικά διακόσμησης, ομορφιάς, μόδας, σχέσεων αλλά και ποικίλης ύλης. Η χριστουγεννιάτικη προσφορά του “Βήματος” προκαλεί έναν αναπόφευκτο παραλληλισμό του τότε με το τώρα ως προς τη γενική ταυτότητα των περιοδικών. “Ρομάντσο” σημαίνει “μυθιστόρημα”. Τι ακριβώς όμως, ήταν; Γιατί ξεχώρισε από τα άλλα του είδους και χαρακτηρίστηκε “Φαινόμενο Τύπου”; Σύμφωνα με πολλούς, το μυστικό κρύβεται στο ότι ήταν “πολύ κοντά στην κοσμική δημοσιογραφία και πολύ μακριά από την διάχυση πικάντικων πληροφοριών”.
“Δώστε μου ένα Ρομάντσο”, ήταν μία καθιερωμένη φράση της εποχής, αντί για “Δώστε μου ένα περιοδικό”. Ξεκινώντας το 1934, ως βιβλιοπεριοδικό με αυτοτελή μυθιστορήματα, βρισκόταν πολύ κοντά στα πρότυπα των αμερικάνικων pulp. Η κυκλοφοριακή έκρηξη έγινε το 1956, όταν η τιμή του μειώθηκε. Φτάνοντας μέχρι και στα χέρια των Ελλήνων της διασποράς και ξεπερνώντας τα 300000 τεύχη την εβδομάδα, νούμερο απλησίαστο για εβδομαδιαίο ελληνικό περιοδικό, μέχρι και σήμερα, είχε ταυτιστεί με όλα εκείνα που χαρακτήριζαν την εποχή της ακμής του, τον τρόπο ζωής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς της μεσοαστικής τάξης. Όταν μετατράπηκε από λαϊκό περιοδικό σε πολυτελές lifestyle, η κυκλοφορία του έπεσε ραγδαία και οδήγησε στο κλείσιμό του.
Το πρώτο εξώφυλλο απεικόνιζε την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Δεν επρόκειτο για ένα γυναικείο περιοδικό, αλλά πιο εύκολα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως περιοδικό “ψυχαγωγίας” ή “γνώσης”. Ανοίγοντας το, ο σημερινός αναγνώστης στέκεται σίγουρα σε ποιήματα και έμμετρους στίχους και σε όλες εκείνες τις γελοιογραφίες κοινωνικής σάτιρας. Με 3.5 δραχμές μπορούσε κανείς να απολαύσει 88 σελίδες από αποσπάσματα μυθιστορημάτων, εύθυμων διηγημάτων, διδακτικών ιστοριών και ξένων δημοσιεύσεων, ενώ δεν παραλείπονταν ποτέ τα νέα από “τον κόσμο των σταρ”, οι συνταγές μαγειρικής, τα αθλητικά και οι αστρολογικές προβλέψεις, με τον “πιασάρικο” τίτλο: “Τα άστρα προλέγουν το μέλλον”.
Το πρώτο εξώφυλλο του "Ρομάντσο"
Ο “Σπαγγοραμμένος” του Σταμάτη Πολενάκη και ο “Βαρελόφρων” ήταν οι χαρακτηριστικότερες γελοιογραφίες του περιοδικού που κατάφεραν να το κατατάξουν, στην πρώτη γραμμή κυκλοφορίας. Μες στις στήλες φιλοξενούνταν θέματα γύρω από όλη την οικογένεια, θέματα επιστημονικά από τον χώρο της ιατρικής, σε συνδυασμό με πολλές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις. Ορισμένες από τις μακροβιότερες σειρές στην εκδοτική πορεία του περιοδικού ήταν τα αφηγήματα “φουστανέλας” από την περίοδο της Ληστοκρατίας στην Ελλάδα (Ιππότες των Ορέων), οι “Ιστορίες από την Ανατολή” και το “Εξωτικό διήγημα”.
Θέματα που απασχολούν και σήμερα το κοινό, αλλά προσεγγίζονται μέσα από μία εντελώς, διαφορετική οπτική πλαισίωναν τον χαρακτήρα του περιοδικού. Πολυάριθμες στήλες με καθημερινές ιστορίες χαρακτήρων πέρασαν από τις σελίδες του “Ρομάντσου”. Άλλοι αφηγούνταν τα περιστατικά τους είτε πεζά, είτε έμμετρα. Ξεφυλλίστε ένα σύγχρονο περιοδικό. Μάλλον, θα πέσετε σε περισσότερα από ένα άρθρα, με τίτλο, “Δέκα τρόποι για να …”. Οι λύσεις του τότε, πλησίαζαν τη μέθοδο της μαιευτικής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πρώτου τεύχους: “Την απόφαση θα την πάρει η ίδια. Δεν βρίσκεται σε κατάσταση ψυχικής κρίσεως για να της χρειάζεται καθοδήγηση. Απόλυτη νηφαλιότητα μαρτυρεί το γράμμα της. Ό,τι χρειάζεται για να καταλήξει αβοήθητη σε αποφάσεις”.
Απλή πένα, θέματα που απασχολούσαν την κοινωνία και μία δόση χιούμορ αξεπέραστη και δοσμένη, μέσα από γελοιογραφίες προσδίδουν έναν νοσταλγικό χαρακτήρα σήμερα, στο “Ρομάντσο”. Τα λαϊκά περιοδικά κατάφεραν να έχουν τη μεγαλύτερη κυκλοφορία και τη μεγαλύτερη ανά τεύχος, αναγνωσιμότητα. Οι πωλήσεις των σημερινών περιοδικών ενισχύονται με δώρα …Από τσάντες, καλλυντικά και αρώματα μέχρι παρεό και φορέματα. Το “Ρομάντσο” ήταν “περιοδικό αναγνωσμάτων”. Και για εκείνη την εποχή, υπήρξε ένα από τα φαινόμενα του ελληνικού Τύπου στον 20ο αιώνα”.
Το κτίριο της Αναξαγόρα 3-5 ήταν η έδρα του περιοδικού για περισσότερο από 60 χρόνια, στεγάζοντας επίσης, αρκετές δημοφιλείς λαϊκές εκδόσεις των δεκαετιών 1950 μέχρι και 1980, όπως το “Πάνθεον” και η “Βεντέτα”. Στον ίδιο χώρο σήμερα, φιλοξενείται πολιτιστικό κέντρο με εκθέσεις, συναυλίες, παραστάσεις, συλλογικές δράσεις, workshops και σεμινάρια. Μία ολόκληρη εποχή αναβιώνει μέσα από το ιστορικό κτίριο και τις κιτρινισμένες σελίδες του "Ρομάντσο". Ο κόσμος φαίνεται πως νοσταλγεί την παλιά γραφή, το -κατά πολλούς- ξεπερασμένο, συντακτικό ύφος. Και αυτό διαπιστώνεται, ρίχνοντας μία ματιά στα άδεια ράφια της κυριακάτικης εφημερίδας …
